در بهمن سال 1369 - حدود نوزده ماه پس از رحلت حضرت امام- به اتفاق جناب آقای حاج محسن رفیق‌دوست با مرحوم حجت‌الاسلام و المسلمین حاج احمد خمینی(رحمة‌الله‌علیه) ملاقات خصوصی داشتیم. در این ملاقات، این‌جانب به ایشان عرض کردم که شما چند روز پیش جمله‌ای فرمودید و رسانه‌ها هم پخش کردند که به سهم خودم لازم می‌دانم از جناب‌عالی تقدیر و تشکر کنم. ایشان پرسیدند کدام جمله؟ عرض کردم جمله‌ی شما این بود که "هر کس بگوید که اطاعت از امام غیر از اطاعت از حضرت آیت‌الله خامنه‌ای است، در خط آمریکاست." حاج احمد آقا فرمودند: "آقای حبیبی! من این جمله را با اعتقاد کامل به آن، بیان کردم و جداً معتقدم، هر کس این تفاوت را قائل باشد، بخواهد یا نخواهد در خط آمریکا است." و اضافه نمودند: "یکی از موارد شگفتی من این است که حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در این حدود نوزده ماه، چگونه توانسته‌اند تعادل و توازن در کشور را مدیریت کنند؟ چون عوامل مهمی برای برهم زدن این تعادل و توازن و ایجاد بحران وجود دارد."

حاج احمد آقا در ادامه گفتند: "آن‌هایی [تعبیری به کار بردند] که می‌گویند آیت‌الله خامنه‌ای نه! پس می‌گویند چه کسی؟ مثلاً می‌گویند فلانی! او خانه‌ی خودش را هم نمی‌تواند اداره کند." [البته مرحوم حاج احمد آقا اسم بردند] ایشان اضافه کردند: "عده‌ای خاص بعد از رحلت حضرت امام(ره) و انتخاب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به‌عنوان رهبر انقلاب، آمدند اطراف مرا گرفتند که شاید به زعم خویش مرا در مقابل ایشان بتراشند. من متوجه این توطئه بودم و توی دهن آن‌ها زدم و معتقدم کسی که می‌تواند بعد از رحلت حضرت امام(ره) بار این مسؤولیت را به خوبی به دوش بکشد، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای هستند."

خودِ شما!

این‌جانب به مرحوم حاج احمد آقا عرض کردم که آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در اولین خطبه‌ی نماز جمعه‌ی بعد از رحلت حضرت امام(ره)، اشاره به گفت‌وگوی امام(ره) با شما داشتند که هنگام پخش تصویر ملاقات حضرت آیت‌الله خامنه‌ای (رئیس محترم جمهوری وقت) با رئیس‌جمهوری کره شمالی از سیمای جمهوری اسلامی صورت گرفت. حضرت امام(ره) به شما (حاج احمد آقا) فرموده بودند که این آقا (حضرت آیت‌الله خامنه‌ای) شایستگی رهبری را دارا هستند. اما سؤال این‌جانب از جناب‌عالی این است که شما خاطره‌ی دیگری که حضرت امام(ره) اشاره‌ی صریح به شایستگی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای بعد از خودشان داشته باشند، دارید؟ ایشان پاسخ مثبت دادند و چنین بیان نمودند: "در سال 1365 در روزی که سران قوای سه‌گانه‌ی کشور به اتفاق نخست‌وزیر در یکی از اتاق‌های بیت حضرت امام در جماران، با حضور این‌جانب جلسه داشتند. آیت‌الله منتظری هم تقریباً هم‌زمان با حضرت امام(ره) ملاقات داشتند. در مقطعی از جلسه‌ی سران سه قوه، امام(ره) وارد اتاق شدند، درحالی‌که از ملاقات آیت‌الله منتظری عصبانی بودند. بدون مقدمه گفتند که "من از اول هم با رهبری آقای منتظری بعد از خودم مخالف بودم، ولی مجلس خبرگان کاری کرده بود و من هم مصلحت را در سکوت دیدم. اما حالا در جمع شما می‌گویم که با رهبری آقای منتظری مخالفم."

با این مطلبی که فرمودند، سکوت سنگینی بر جلسه حاکم شد و پس از این سکوت آیت‌الله خامنه‌ای سکوت را شکستند و به امام عرض کردند که احترام ما به آقای منتظری به‌خاطر این است که شاگرد شما بوده‌اند، سابقه مبارزه دارند و... اما حالا اگر آقای منتظری نه، پس چه کسی؟ امام بدون لحظه‌ای تأمل دست‌شان را به طرف آیت‌الله خامنه‌ای نشانه گرفتند و فرمودند: "خود شما، به چه دلیل شما نمی‌توانید رهبر انقلاب باشید؟" بعد از این بیان صریح امام، سکوت مجددی بر جلسه حاکم شد و مجدداً آیت‌الله خامنه‌ای به حضرت امام عرض کردند که "من یک تقاضا دارم که حکم بفرمایید تا موضوع مورد بحث امروز جناب‌عالی را هیچ‌کس از افراد جلسه، حق بیان ندارند و راجع به آقای منتظری هر وقت جناب‌عالی صلاح دانستید، خودتان مطلب را بیان بفرمایید." امام فرمودند: "آقایان حق ندارند در زمان حیات من که مطلبی را که امروز بیان کردم در جایی نقل کنند و لازم است این منع را به‌عنوان حکم تلقی کنند."

چه قدر خرخره بریدند و کشتند بالاخره جمعیت کره زمین را یک جوری باید کم کرد دیگر. خوب برادر ریگی کار ما را راحت کرد دیگر.


خبر رسیده که شیخ اصلاحات در بیانیه جدیدی در خصوص فشارهای وارده بر "ریگی" دّر فشانی هایی کرده به این شرح:

فرمایشاتی داشتم در خصوص دستگیری عزیز دلمان، پاره جگرمان؛ برادر "ریگی" متولد سال 1358، در یکی از قبایل بلوچستان که چند روزی است توسط نیروهای ضد انقلاب دستگیر شده و از انجام خدمات انسان دوستانه و اهداف بشر دوستانه اش بازمانده و اصلا چه کسی دلش می آید یک چنین کاری را با تروریست مهربانی چونان برادر ریگی بکند.

کسی که خدمات ارزنده ای را به دنیا و به خصوص به جامعه ما ارزانی داشته و گویا قصد دارند که او را تخلیه اطلاعاتی کنند و بازجویی های در راه است و ما می خواهیم منعشان کنیم از این کار که اصلا وجهه خوبی نداشته و هیچ انعکاس خوبی در دنیا، " بی بی سی فارسی" و "صدای آمریکا" نداشته و دیگر تحویلمان نخواهند گرفت و من به عنوان یکی از افرادی که دغدغه رعایت حقوق بشر (خصوصا چنین بشرهایی) خواب و خوراکم را گرفته، قصد دارم تا آزاد کردن این برادر تروریست مان از پای ننشینم. اصلا اگر آزاد نشود جواب شیرین را چه بدهیم؟ کی می خواهد جواب سازگارای نور چشمی مان را بدهد؟

ما نگران این همه اعتباری که در مقابل این ها کسب کردیم نیستیم، ما نگران حقوق ابنا بشر هستیم و نه لاغیر. راستی شنیده ایم که گویا او را به کهریزک منتقل کرده اند و چه پدرها که از او در نیاورده اند. ما برویم خِرخِره ننجون کی را بگیریم؟ از این همه اجحاف و نامردی در حق این برادرمان به کدام سازمان بین المللی شکایت کنیم؟

و اصلا وجود چنین جوان هایی برای مملکت لازم است. امثال این ها هم در یک جبهه دیگر می جنگند. ریگی ها هم کم به ملت خدمت نمی کنند. مثلا به همین مردم بلوچستان، چه قدر خدمات دادند، چه قدر خرخره بریدند و کشتند بالاخره جمعیت کره زمین را یک جوری باید کم کرد دیگر. خوب برادر ریگی کار ما را راحت کرد دیگر.

خلاصه این که خواستیم بگوییم خدا را خوش نمی آید با چنین جوان مقروض به حیایی، چنین رفتاری را بکنید و در زندان مخوفی چونان کهریزک که گوانتانامو پیشش لُنگ می اندازد او را شکنجه بدهید و اگر به این کار ادامه بدهید، آن جانب شخصا از طریق مجامع بین المللی چون "سی ان ان" و "صدای آمریکا" اقدام خواهم کرد.

در پی این بیانیه یاداشتی از میرحسین موسوی نیز منتشر شده بدین گوهر فشانی:

ریگی از طرفداران این جانب بوده و خودم او را در روزهای پیش ار انتخابات با مچ بند سبز در چهارراه کالج دیدم که دنبال ماشین ما می دوید گویا، پی در پی می گفت: موسوی موسوی حمایتت می کنیم و متفکر قرن، همسر بنده نیز به شیوه همسر اوباما برای ایشان دستی تکان دادند به علامت تشکر و خوب به یاد دارم که عیال گفتند: پرزیدنت آینده! من استعداد زیادی در این جوان می بینم، اگرانشاءلله رییس جمهور شدی حتما او را وارد کابینه ات کُن. بنده هم از آن جایی که هر چه ایشان بگوید همان است و اصولا زورمان به او نمی رسد، قبول کردیم.

شما با این کار صدای آزادی را دارید خفه می کنید و این کار به ضرر جامعه است. اگر تحقیق کنید خواهید دید که او از اغتشاش گران حوادث بعد از انتخابات نیز بوده و ما تعصب داریم رویش عجیب و شب و روز در فکرش هستیم و مرام مان اجازه نمی دهد که بی خیالش شویم چون هرچه باشد او به خاطر ما کلی عرق جبین ریخته کرد و شعارهای ضد انقلابی داده و دوست داشته که احتمالا ما پرزیدنت شویم.

همین روزهاست که او را نیز به شیوه خودمان و دوستان و هوادارانمان با چادر گل گلی فراری بدهیم، البته امیدواریم مثل آن هوادارمان لو نرود و حیثت مان را به باد ندهد. خلاصه مطلب اینکه ریگی از خودمان است.

همچنین سایت های به روز و آنلاین "کلمه، جرس، سحام نیوز و پارلمان نیوز" از آن جایی که تنه شان به شیخ اصلاحات خورده، در پیامی مشترک اذعان کرده اند از آن جایی که ما تا به حال خواب بودیم و تازه بیدار شدیم و نمی دانیم اینجا کجاست و ریگی کی بوده و قراره حالا چی بشه، از تعقیب لحظه به لحظه این ماجرا مغفول ماندیم و به انتشار پیام ها و بیانیه های گوهرین بزرگواران اصلاحاتی بسنده می کنیم،باشد که ما را ببخشید چون از بس بیدار بودیم این مدت،خوابمان برد!

محمد رستم‌پور

مهندس میرحسین موسوی، یک چهره علمی، فرهنگی و سیاسی منحصر به فرد است. کسی که می‌توان از زندگی 68 ساله او، یک مستند جذاب، یک رمان پر فروش یا یک نمایشگاه عکس جالب ساخت. فرازهای متفاوت، متناقض و پر فراز و نشیب حیات او از دید هنرمندان، نویسندگان، فیلمسازان مخفی مانده است. بازی روزگار و بی‌وفایی دوران، مشخصه اصلی این فرازها به شمار می‌آید. چگونه ممکن است سال 1356 عضو هیئت علمی دانشگاه ملی ایران رژیم پهلوی و مورد تأیید ساواک باشی و در عین حال در دهه هفتاد در دانشگاه تربیت مدرس «انقلاب اسلامی و ریشه‌های آن» تدریس کنی؟ چگونه ممکن است پای ثابت منبرهای دکتر شریعتی، ایدئولوگ مبارزه نهضت آزادی باشی و فریاد «در انزوا فیلسوف، شاعر، پارسا، عابد، می‌توان ساخت؛ اما مسلمان نمی‌توان ساخت» شریعتی را بیست سال، روی بوم نقاشی سکوت خفه کنی؟ چگونه ممکن است با حبیب الله پیمان و محمد توسلی نشریه دانشجویی «جنبش مسلمانان ایران» را منتشر کنی، سردبیر روزنامه جمهوری اسلامی حزب شهید بهشتی هم بشوی؟ چگونه ممکن است برای انقلاب یک سیلی هم نخوری و نخست وزیر امام هم لقب بگیری؟ چگونه ممکن است در سرمقاله‌هایت مدام چوب لای چرخ دولت موقت بگذاری و پس از استعفای دولت موقت، بازرگان را در کنار شریعتی و مطهری و طالقانی از معلمین انقلاب بنامی؟ چگونه ممکن است در آغاز دهه 60 به گفته بنی صدر، جوان تندرویی باشی که رابطه ایران و آمریکا را بر باد می‌دهد و در پایان دهه 80 بنی صدر و آمریکا برایت سوت بکشند و کف بزنند؟ چگونه ممکن است حمایت لییرال‌ها و منافقین از بنی صدر را نقد کنی و سال‌ها بعد تو همان مطالبه‌ای داشته باشی که مریم رجوی هم آن را داد می‌زند؟ چگونه ممکن است روزگاری سرمایه‌داران را زالوصفت بنامی و از همین زالوصفت‌ها یا خرده بورژواهای طبقه متوسط جنبش مردمی خداجو بسازی؟ چگونه ممکن است روزگاری انتقادات یک روزنامه تازه پا گرفته را بر نتابی و مدام ناله کنی و غر بزنی و روزگاری دیگر حاکمیت را به منع آزادی مطبوعات متهم کنی؟ چگونه ممکن است عضو نهضت آزادی باشی و معنای اکثریت را ندانی؟ چگونه ممکن است مجلس دوم تو را به رئیس جمهور قانونی مملکت تحمیل کند و تو از عملکرد مجلس «احساس خفگی» کنی؟ چگونه ممکن است روزگاری خودت را رهبر حزب الله بدانی و روزگاری حزب اللهی‌ها را خشن و وحشی بخوانی؟ چگونه ممکن است دارنده بیشترین استعفاءهای دولتی باشی و آن گاه از مبارزه و استراتژی سخن بگویی؟

مهندس میرحسین موسوی، یک چهره علمی، فرهنگی و سیاسی منحصر به فرد است. کسی که به دلیل سیاست، کیاست و تیزبینی‌ فوق-العاده‌اش به این نظام خدمت کرد. او و دوران نخست وزیری او، سال‌های درخشان و ماندگار دهه 60 را در اذهان مردم زنده می‌کند. این فروغ و درخشندگی و جاودانگی، نه به دلیل خدمات شایان و عملکرد موفق اوست، که سال‌های سخت و فقیرانه‌ای بر این مردم گذشت، بلکه به جهت سرپرستی امام و بهره‌مندی کشور از گنج دفاع مقدس بود. سرمایه و ثروت جبهه خطاها و لغرش‌ها، بی‌تقوایی‌ها و ناجوانمردی‌ها، قانون گریزی‌ها و قانون شکنی‌های پشت جبهه را می‌پوشاند و اگر این چنین نبود که همگان؛ چه سیاسیون و چه مردم، برای مصلحتی عظیم‌ به نام جنگ تحمیلی لب به سکوت نمی‌بستند و دندان بر سر جگر نمی‌گذاشتند که دولت میرحسین موسوی نمی-توانست پا بگیرد و کشور را اداره کند.

حمایت و پشتیبانی امام از این دولت نیز نباید در حمایت از نخست وزیر منحصر شود. مصلحت جنگ از سویی و اهتمام امام برای دولت سازی به مدیریت هوشمندانه و مدبرانه ایشان برای عبور از بحران‌های داخلی و خارجی و حمایت از دولت منتخب مردم انجامید. با این همه امام انتقاداتی جدی نیز به عملکرد دولت وارد می‌کردند که با تعمق و تأمل در آنها می‌توان نسبت تفکر و اندیشه جناح‌های مختلف سیاسی را با اندیشه ایشان سنجید.

مهندس میرحسین موسوی، یک چهره علمی، فرهنگی و سیاسی منحصر به فرد است. کسی که توانست با تأکید بر همان دوران درخشان نخست وزیری، در انتخابات دهم ریاست جمهوری بیش از 13 میلیون رأی را به خود اختصاص دهد. جنبش سبز شعارهای اصلاحات را با رنگ و بویی دینی و مذهبی مطرح ساخت و کاندیدایی را به صحنه آورد که بهترین نماد اصولگرایی اصلاح طلبانه به شمار می‌رفت. میرحسین، تداعی کننده یاد و نام دوران پرفروغ دفاع مقدس و یک احمدی‌نژاد عاقل و کارآمد و به بیان بهتر، یک احمدی‌نژاد لیبرال به حساب می‌آمد. کسی که هم شعار آزادی می‌داد و هم به حال مستضعفان دل می‌سوزاند. هم با مراجع و خانواده شهدا دیدار می‌کرد و هم تلاش داشت حیات سیاسی نهضت آزادی را تجدید کند. از انقلاب سخن می‌گفت، در مساجد برای مؤمنین و متدینین و در سالن همایش‌های برج میلاد برای دختران و پسرانی که سرود جمهوری اسلامی را هو کردند. در مجموع، می‌توانست یک رئیس جمهور بی-دردسر باشد، رئیس جمهور همه؛ از بسیجیان تا لیبرال‌ها و ملی‌گراها.

میرحسین آمد و بت «نخست وزیر امام» شکست. دوران نخست وزیری او زیر ذره‌بین رفت و آشکار شد او نمی‌تواند مرد دوران صلح باشد. او فقط مرد دورانی بود که مردها سکوت کردند. او فقط مرد دورانی بود که همه درگیر جنگ بودند.

اما او می‌توانست مانند همه آن بیست سال، سکوت کند، حداقل برای 4 سال. همچنان که بیست سال در چهره همه؛ انقلابی و لیبرال، محبوب مانده بود، محبوب بماند، حداقل برای 4 سال. و در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم که احمدی‌نژادی نیست و اختلاف اصولگرایان هست، همان رأی، بلکه بیشتر را تکرار کند و یک رئیس جمهور بی‌دردسر شود.

اما میرحسین موسوی راه پر دردسر را انتخاب کرد؛ شایعه تقلب، درخواست ابطال انتخابات، زیر سؤال بردن سلامت انتخابات، متهم کردن نظام، دعوت مردم به تظاهرات غیرقانونی، دامن زدن به آشوب و اغتشاش، ناامن کردن شهر تهران، فراهم کردن بستر فعالیت منافقین، اراذل و دشمنان، تبری نجستن از معارضان نظام، محکوم نکردن توهین به امام، محکوم نکردن جنایت عاشورا و مهم‌تر از همه، پافشاری بر موضع دشمنی در حالی که رویکرد نظام جذب حداکثری، دفع حداقلی بود.

میرحسین موسوی، می‌توانست رئیس جمهور یازدهم جمهوری اسلامی ایران باشد.

اما میرحسین موسوی خودکشی کرد! این پیام همه بیانیه‌های اوست. حتی اگر تا سال 92 بیانیه دهد!

کریم دهکردی

فهم این جمله امام راحل که «اگر سپاه نبود کشور هم نبود»برای نسل اول و دوم انقلاب کاملاً روشن و شفاف است. در دوران موسوم به اصلاحات، یکی از راهبردهای دشمن از کار انداختن بازوهای توانمند نظام بود. قطعاً یکی از این بازوها، مجموع فرزندان انقلابی سپاه هستند که امام آنان را «آیینه مجسم مظلومیت‌ها و رشادت‌های ملت‌و سپر حوادث کشور» می‌دانست. یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد سپاه، توانایی تغییر جبهه و تغییر آرایش است. به عبارت دیگر عنصر زمان، مهم‌ترین عامل روزآمدی و تأثیرگذاری سپاه است. به همین دلیل از سال 1377 تاکنون شیب حملات به سپاه بیشتر می‌‌شود. هرقدر حملات به سپاه بیشتر می‌شود درک ناکامی دشمنان ملموس‌تر می‌گردد.

حوادث پس از انتخابات که تلخی‌های بسیاری در خود داشت، ظرفیت‌ها و فرصت‌ها و تجربه‌هایی را نیز به همراه داشت که بخشی از آن برای سپاه دستاورد محسوب می‌گردد. حوادث پس از انتخابات نشان داد که صحنه مبارزه به فضای سایبر نیز کشیده شده است و شبکه‌های فرامرزی برای براندازی نرم تجهیز و آماده‌اند لذا سپاه نیز براساس رسالت دفاع از انقلاب اسلامی بخش کوچکی از توان خود را به این حوزه انتقال داد تا از نبردی دیگر «سپر حوادث کشور و پرچمدار عزت مسلمین» شود. انهدام شبکه‌های فساد سیاسی – اخلاقی توسط سپاه اوج اشرافیت اطلاعاتی و ارتباطی سپاه را نشان می‌دهد که در فضای پیچیده و فرامرزی، چگونه به هدف می‌کوبد و جیغ بنفش ایادی استکبار را به صدا درمی‌آورد. مقابله با تهدیدات سخت و جنگ هشت ساله، مقابله با تهاجم فرهنگی و نبرد سایبری، نشان داد که سپاه ظرفیت، شیفت پارادایمی مأموریت‌ را به خوبی دارد، ظرفیتی که در پرتو اخلاص و توکل به دست آمده است و در سایه بصیرت و دشمن‌شناسی به پیش می‌رود. امروز سوءظن سپاه به تجدیدنظرطلبان را نباید به جناح‌بندی‌های مرسوم کشور ارجاع داد.

اگر با شاخص‌های مدنظر امام و انقلاب به تجدید‌نظرطلبان بنگریم، قطعاً آنان را در خانواده انقلاب نخواهیم یافت، زیرا آنان از عرصه نظری تا عملی، از کف خیابان تا فضای سایبری به گسترش دشمنی مشغول هستند. هنر سپاه ناامن کردن فضای سایبری برای دشمنان داخلی و خارجی است. هنری که بودجه‌های میلیاردی سازمان سیا را بی‌خاصیت کرده‌ است. دستگیری چند مرحله‌ای دشمنان سایبری نشان می‌دهد که باید دیگر بخش‌های کشور همچون مجلس، قوه قضائیه، نیروی انتظامی و ... به میدان بیایند، ضوابط حقوقی آن را آماده نمایند و راهبردهای نظام در این عرصه را همگون نمایند. به نظر می‌رسد سپاه در این مبارزه، ضمن پیشتازی تنهاست، بنابراین ورود به جنگ نرم هنوز به گفتمان غالب تبدیل نشده است. عدم همراهی یا عدم تدوین قوانین مربوطه نافی دفاع از انقلاب نیست و سپاه این مبارزه را همچون سی‌سال گذشته ادامه خواهد داد. موفقیت سپاه در همه عرصه‌ها مدیون خون شهیدان و دعای خیر ملت و خصوصاً خانواده شهداست و این پشتوانه معنوی رمز سلامت و کارآمدی آن است.

تلاش‌های انحرافی برای مخدوش کردن چهره سپاه و حتی به میدان فرستادن مؤسسه نشر آثار امام نیز نمی‌تواند این مبارزه مقدس را کند نماید.

بنابراین همه باید قدردان سربازان گمنام باشیم که امام راحل آرزو می‌کرد «کاش من هم یک پاسدار بودم» این پرکاری و گمنامی بر پیشتازان مبارزه نرم تبریک و تهنیت باد.

شیرین عبادی كه به منظور تشویق دولت های اروپایی برای تحریم علیه مردم ایران به دوره گردی افتاده است به عنوان شهروند افتخاری پاریس پذیرفته شد.

عبدالكریم لاهیجی یكی از عناصر ضد انقلاب و وابسته به صهیونیسم در گفتگو با رادیو زمانه گفت در دیداری كه به اتفاق شیرین عبادی با شهردار پاریس دیدار داشتند، از وی خواستند به دولت فرانسه برای تحریم گسترده علیه مردم ایران فشار وارد آورند و در عوض شهردار پاریس نیز عنوان شهروند افتخاری پاریس را به وی داد كه این شهروندی برای عبادی باعث افتخار و سربلندی می باشد